สายลมแห่งปัญญา

จำภาพนี้ได้ไหมครับ

ภาพจากวันถวายผ้าห่มพระเจดีย์ชัยมงคล เมื่อวันวิสาขบูชาที่ผ่านมา ถ้าจำไม่ได้ ย้อนกลับไปดูอีกครั้ง

เวลาผ่านไปไม่ช้านาน เป็นอย่างนี้ไปแล้วครับ

สังขารทั้งหลาย ไม่เที่ยงหนอ สังขารทั้งหลาย เป็นทุกข์หนอ ธรรมทั้งหลาย ไม่ใช่ตัวตนหนอ

ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้ว สาดรูปให้ดูอีกดีกว่า เช้า ๆ ไม่ค่อยมีญาติโยม จึงมีโอกาสเดินหามุมแปลก ๆ ถ่ายเก็บ ๆ ไว้ เผื่อใช้งานในกิจกรรม กิจการของวัด

ชุดนี้ชื่อว่าอะไรดี "นางรำ" ก็แล้วกันครับ

ส่วนชุดนี้ชื่อ "ปิดทองหลังพระ" ง่ายดี

บุญรักษาครับ

ไม่ได้วาดการ์ตูนนาน เกิดอาการมือแข็ง วาดไม่ออก วาดไม่ได้ดั่งใจ วาดไม่สำเร็จสักทีครับ สงสัยต้องขยันหยิบปากกามาวาดบ่อย ๆ กว่านี้ แต่ก็อย่างว่าล่ะครับ วัน ๆ มีอะไรให้ทำ และมีอะไรที่คิดจะทำ มากมายเหลือเกิน เอาเป็นว่า วาดพอรู้เรื่องแล้วกัน ไว้ถ้าอยากดู อยากอ่านการ์ตูนหลวงพี่โอ๊ท ฉบับดั้งเดิม ไปดูที่บล็อกโยมแป้นก็แล้วกันนะครับ

ต้นฉบับดั้งเดิม หรือ ออริ ของตัวการ์ตูนหลวงพี่โอ๊ท นี่เป็นผลงานของโยมแป้นครับ กว่าจะคิดได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ( ดูวิธีการคิด การวาด ได้ที่เว็บไซต์ http://i-phan.com แป้นมีเว็บแล้วนะ ไม่ได้มีบล็อกอย่างเดียว ) น่ารักดี เลยหยิบยืมมาวาดเป็น โดจินชิ หรือ เป็นแฟนอาร์ต ก็ว่าได้ 

อีกไม่นานเราคงได้อ่านการ์ตูนตัวดำ ๆ ฮา ๆ แฝงสาระผลงานโยมแป้น ในรูปแบบหนังสือการ์ตูน ( หลังจากอ่าน ในฟอร์เวิร์ดเมล ในบล็อกมานาน  ) อดใจรอกันอีกนิดเดียว

ถือเป็นความสำเร็จของนักเขียน นักวาดการ์ตูนทีเดียว ที่จะได้เห็นผลงานของตัวเอง เป็นรูปเล่ม หรือเป็นภาพเคลื่อนไหวอยู่ในจอโทรทัศน์ ความสำเร็จเหล่านี้ไม่ได้เกิดมาเพราะโชคช่วยแต่อย่างไรครับ เกิดจากการ "ทำเอง" ทั้งนั้น

ที่ว่า "ทำเอง" นั้น ทำอะไรหรือ ? เรื่องนี้มีคำสอนของพระพุทธองค์ได้ทรงเฉลยไว้ว่า ความสำเร็จนั้นเกิดได้ด้วยคุณธรรม ที่ต้อง "ทำเอง" อยู่ ๔ ประการด้วยกันได้แก่

• พอใจที่จะทำในสิ่งนั้น ไม่ว่าเราจะทำอะไรสักอย่าง ถ้าเราไม่พอใจซะแล้ว เราคงไม่มีแรงผลักดัน ไม่มีแรงหนุนส่งให้ทำให้สำเร็จ ถึงทำสำเร็จได้ ก็เป็นไปแบบที่เรียกว่า ขอไปที ไม่เต็มที่เหมือนกับมีความรัก ความพอใจ ในสิ่งที่ทำ
• มีความพากเพียร บากบั่น ฝ่าฝัน ลุกขึ้นสู้ ไม่ใช่ว่า รักงานมาก แต่ขี้เกียจทำ อยากสำเร็จ แต่ไม่อยากเหนื่อย ไม่มีความสำเร็จไหนที่ไม่ได้แลกมาด้วยความเพียรหรอกครับ
• คิดตริตรอง เอาใจใส่อยู่กับงานนั้น ๆ อยู่เสมอ ๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็แล้วแต่ ถ้าทำแบบไม่ใส่ใจ ทำไปแกน ๆ ผลงานที่ออกมา แน่นอนว่าเป็นผลงานที่ไม่ได้เรื่องแน่
• ใช้ปัญญา หาหนทาง วิธีการ ที่จะทำให้งานออกมาดี ออกมาสำเร็จ

ทั้ง ๔ อย่างนี้เรียกว่า อิทธิบาท ๔ คือ ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา ซึ่งไม่ว่าเราต้องการความสำเร็จในเรื่องใด ๆ ก็ตาม ตั้งแต่เรื่องเล็ก เรื่องน้อย ไปจนถึงเรื่องใหญ่ยักษ์อย่างเรื่องการบรรลุพระนิพพาน ล้วนต้องอาศัยคุณธรรมทั้ง ๔ ข้อนี้ทั้งสิ้น 

ดังนั้นเพื่อความสำเร็จของตัวเอง หมั่น "ทำเอง" เยอะ ๆ 

บุญรักษาครับ

วันแม่ปีนี้ ญาติ ๆ รวมกันทำบุญที่วัดทอง เป็นวัดร้างอยู่ใกล้ ๆ บ้าน ที่เป็นถิ่นฐานดั้งเดิม ของโยมปู่ โยมตา โยมยาย ที่ ต.พิตเพียน อ.มหาราช อยุธยา ทั้ง ๓ ท่านเกิดที่นี่ครับ ตอนนี้ก็เหลือโยมยายคนเดียวแล้ว โยมปู่ โยมตา เสียไปนานแล้ว เล่าด้วยภาพดีกว่า

วัดทอง เป็นวัดร้าง ไม่มีหลักฐานว่าสร้างสมัยไหน คนเฒ่าคนแก่ ก็บอกว่าไม่รู้ เดิมมีพระพุทธรูปหัก ๆ เหลือแค่ช่วงพระอุระ ( ช่วงอก ) พิงอยู่กับโคนต้นไทร บนเนินดินเท่านั้น ปัจจุบันลูก ๆ หลาน ๆ ของปู่ทวดช่วง และชาวบ้านย่านนั้น ( ก็ญาติกันทั้งนั้นครับ ) ช่วยกัน นำพระอุระมาปั้นพอกด้วยปูน เป็นพระพุทธรูปเต็มองค์ และสร้างศาลาคลุมท่านไว้ กันแดดกันฝน ทั้งยังสร้างศาลายื่นออกมาอีก พอเป็นที่นั่งพระ โยม เวลาทำบุญอีกด้วย

นี่คือพระที่อยู่ในศาลาที่เล่าเมื่อครู่ ญาติ ๆ ช่วยกันปิดทองซะเหลืองอร่ามไปหมด ( ไม่ได้ปิดวันนี้วันเดียว ปิดมาเรื่อย ๆ  ใครมาก็ปิด )

ชื่อหลวงพ่อทองคำครับ วัดชื่อวัดทอง ชาวบ้านจึงเรียกท่านว่าหลวงพ่อทองคำ ง่าย ๆ ซื่อ ๆ ดี ไม่เลิศ แต่จริงใจ

ก่อนเพลก็มีการนิมนต์พระวัดใกล้ ๆ ชื่อวัดนาค มาเจริญพระพุทธมนต์  งานนี้ไม่มีรูป เพราะสวดด้วยเลยไม่ได้ถ่ายรูปมา สวดเสร็จ ฉันเสร็จ กรวดน้ำ ให้พระ พรมน้ำมนต์ แล้วพระที่นิมนต์มา ท่านก็เดินทางกลับกัน โยมก็ทานข้าวกันบ้าง  กับข้าวพื้นบ้าน ไม่ได้เจอมานาน ต้มยำเนื้อ พุง ไข่ปลาช่อน ลาบคั่วแบบภาคกลาง ขนมจีนน้ำพริก-น้ำยา ปลาดุกทอดกรอบผัดพริก หลนปูเค็มใส่กุ้งสดกับผักกองโต ไก่บ้านรวนปลาร้า และของสำคัญเสริมรสอาหารอย่างดี คือข้าวกล้องปลูกเอง หอมอย่าบอกใคร ตบท้ายด้วยของหวาน ขนมเปียกปูน วุ้นมะพร้าว ข้าวเหนียวทุเรียน และผลไม้   พระก็อิ่ม โยมก็พุงกาง แถมใส่ถุงแจกกันกลับบ้านกันอีกนิด ๆ หน่อย ๆ ตามธรรมเนียม

เลี้ยงดูกันอิ่มหนำสำราญดีแล้ว ก็เชิญสองผู้ยิ่งใหญ่ คือใหญ่ที่สุดในงานขึ้นนั่งเก้าอี้ ได้แก่โยมยาย และน้องสาว ( สาว ? ) พี่น้องท้องนี้ เหลือกันอยู่แค่นี้ครับ ๒ คนเท่านั้น อายุเกิน ๗ รอบแล้วทั้งคู่ 

ลูก ๆ หลาน ๆ ทำพิธีรดน้ำดำหัว ขอพรจากโยมยาย ทำง่าย ๆ ไม่ต้องมีพิธีอะไรมาก ดอกมะลินิดหน่อย น้ำอบเล็กน้อย น้ำสะอาด กับน้ำมนต์ที่พระสวดเมื่อเพล

ใครมีธุระอะไรรออยู่ ก็ลากลับกันไปก่อน ส่วนที่ยังไม่กลับ ก็อยู่กันต่อ ส่วนมากแล้วที่กลับก่อนก็เป็นเพื่อน ๆ ของญาติ ส่วนญาติ ๆ อยู่ต่อกันเกือบหมด

โยมน้าโชว์พลังเสียงให้โยมยายฟัง ด้วยบทเพลง ค่าน้ำนม และเพลง แม่ ( โล-โซ ) พึ่งเคยได้ยิน และพึ่งรู้ว่าโยมน้าชอบร้องเพลง แถมร้องเพราะซะด้วย

ไม่นานก็ย้ายที่มาคุยกันที่ชายนา ลมโกรก ๆ คุยไป โยมก็ทานขนมไป ส่วนพระก็ง่วงไป แต่นั่งฟังด้วยสนุกดี นาน ๆ รวมญาติที  อยู่ได้สักพัก เกือบ ๆ บ่ายสามแล้ว ต้องรีบกลับก่อน เพราะมีสอนที่วัดตอน สี่โมงครึ่ง

ชื่นใจดีครับ ได้ออกนอกเมือง ไปงานบุญแบบบ้านนอก บ้านนอกบ้าง ง่าย ๆ เรียบ ๆ แต่ละคนหน้าตาแช่มชื่น แบกบุญกลับบ้าน ( พร้อมกับข้าวถุงใหญ่ )  เห็นแล้วก็พลอยแช่มชื่น ได้บุญไปกับญาติ ๆ ด้วย

  แถมภาพกว้าง ๆ ให้ดูเล่น บ้านโยมครับ เป็นหมู่หลายหลังในบริเวณเดียวกัน แต่ถ่ายติดมาหลังเดียว น้ำที่เห็นไม่ใช่คลอง เป็นแม่น้ำลพบุรีครับ ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่ากว้างกว่านี้ แต่ถ้าย้อนไปสมัยโยมตาขายข้าว เรือข้าวแล่นได้เลยเชียว หลัง ๆ ไม่มีการเดินทางทางเรือ แม่น้ำเลยตื้นเขิน เหลือแค่นี้เอง ท่านถึงว่า น้ำพึ่งเรือ ไงครับ คลิ๊กที่รูปขยายใหญ่ได้ ถ่ายเป็นพาโนราม่า ด้วยฟังก์ชั่นของ SE K550i ๒ รูป แล้วนำมาต่อกันอีกที บิด ๆ เบี้ยว ๆ ไปบ้าง ก็ทน ๆ ดูไปแล้วกันครับ

บุญรักษาครับ

คนแรกว่าอย่างนี้

คนหลังตอบว่า

ไม่เกี่ยวกับประเด็นการเมือง แต่เห็นธรรมะ ในทวีตของนายกอภิสิทธิ์ ที่ส่งให้อดีตนายกทักษิณแล้ว เลยเอามาเป็นประเด็น

"ดวงตาเห็นธรรม" คงได้ยินกันบ่อย ๆ ในความหมายของการ "สำนึกได้" ในเรื่องที่เคยคิดผิด เข้าใจผิด ซึ่งเป็นความหมายในทางคดีโลก ส่วนความหมายในทางคดีธรรมนั้น ยิ่งกว่ามากครับ

ดวงตาเห็นธรรม ในฝ่ายธรรมะนั้น มาจาคำบาลีว่า ธมฺมจกฺขุ ( ธัมมะจักขุ ) คำว่า ธมฺม ก็คือ ธรรมะ นั่นเอง ส่วนคำว่า จกฺขุ หมายถึงดวงตา  แต่ไม่ใช่ตาเนื้อธรรมดา ซึ่งตรงกับคำบาลีว่า อกฺขิ หรือ เนตฺต แต่เป็นดวงตาใน คือการเห็นด้วยตาใน ก็ด้วยใจ ด้วยปัญญาว่า "สิ่งใดมีการเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งเหล่านั้นย่อมมีการดับไปเป็นธรรมดา"

ธมฺมจกฺขุ นั้นเป็นการบรรลุธรรมขั้นแรกสุด คือบรรลุโสดาปัตติผล ได้เป็นพระโสดาบัน เชียวนะครับ ไม่ธรรมดา ผู้ที่ได้ดวงตาเห็นธรรมท่านแรกในพระศาสนาของพระสมณโคดม คือ ท่านอัญญาโกณฑัญญะ หัวหน้าของปัญจวัคคีย์  เดิมทีเดียวท่านชื่อว่า โกณฑัญญะ เฉย ๆ แต่เมื่อท่านได้ดวงตาเห็นธรรม คือรู้เท่าทันความเป็นจริงแล้ว พระพุทธเจ้าทรงเปล่งพระอุทานว่า "อัญญาสิ วะตะ โภ โกณฑัญโญ" แปลว่า "โกณฑัญญะรู้แล้วหนอ" คำว่า อัญญาสิ แปลว่า รู้แล้ว ตั้งแต่นั้นมาท่านโกณฑัญญะ จึงได้ฉายาว่า อัญญาโกณฑัญญะ แปละว่า โกณฑัญญะผู้รู้แล้ว

ผู้ที่ได้ดวงตาเห็นธรรม เป็นพระโสดาบัน จะเว้นขาดจากเครื่องเศร้าหมอง ๓ ประการ คือ สักกายะทิฐิ ความเห็นว่ากายนี้เป็นก้อนเป็นกอง วิจิกิจฉา ความลังเลสงสัยในพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า และ สีลัพพตปรามาส การลูบคลำศีลพรต คือการรักษาศีลแบบผิด หรือการไม่รักษาศีล

ดังนั้นถ้าใครได้ดวงตาเห็นธรรม ไม่ว่าจะนายก อดีตนายก หรือคนธรรมดา ก็ตาม เขาจะเป็นผู้ที่ไม่สร้างความเดือดร้อน เบียดเบียนทั้งตนเอง และผู้อื่น เป็นผู้มีความสุข ปิดทางไปเกิดในที่ชั่ว และจะกลับมาเกิดอีกไม่เกิน ๗ ชาติ แล้วจะได้บรรลุพระอรหัตตผล เข้าสู่พระนิพพาน  พบกับความสุขอันสูงสุดที่บุคคลจะพึงได้รับ

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

บุญรักษาครับ