สายลมแห่งปัญญา

จาก ๒ เอ็นทรี่ที่ผ่านมา เราได้ทราบถึงเรื่องของ การทำบุญ และ เรื่องผู้ที่มีสิทธิ์รับส่วนบุญ แล้ว ( ถ้ายังไม่ได้อ่าน เชิญอ่านได้ ตอนที่ ๑ ,ตอนที่ ๒ )

ตอนที่ ๓ นี้มาถึงเรื่องของการอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลกันบ้าง พุทธศาสนิกชนคงทราบกันดีว่าเราอุทิศส่วนกุศลด้วยการ กรวดน้ำ หรือ ตรวจน้ำ 

ที่มาของการกรวดน้ำนี้มีปรากฏในพุทธประวัติ เริ่มที่พระเจ้าพิมพิสาร พระราชาแห่งเมืองพาราณสีแคว้นมคธ พระองค์ทำบุญใหญ่ แต่ไม่ได้อุทิศส่วนกุศล ตกกลางคืนบรรดาญาติ ๆ ของพระองค์ที่เป็นเปรต ได้มาส่งเสียงโหยหวลชวนสยอง คือมาขอส่วนบุญนั่นเอง

พระเจ้าพิมพิสารได้ทูลถามพระศาสดาถึงเหตุดังกล่าว พระพุทธองค์ทรงพยากรณ์ว่าเปรตเหล่านั้นเป็นญาติแต่ปางก่อน ของพระเจ้าพิมพิสาร ที่ต้องเป็นเปรตเพราะในชาติที่พระเจ้าพิมพิสารเป็นอำมาตย์มีหน้าที่ถวายทานแทนพระราชา ญาติ ๆ เหล่านั้น ได้ทำการโกงเงินค่าอาหารทำบุญบ้าง ได้นำอาหารที่เตรียมไว้ทำบุญมาทานกันก่อนบ้าง ตายไปแล้วชดใช้กรรมในนรกเรียบร้อย เหลือเศษ ๆ กรรม ทำให้ต้องกลายเป็นเปรตหิวโหยอยู่เป็นเวลานานแสนนาน พระพุทธเจ้าองค์ก่อน ๆ ได้ทรงรับสั่งแก่เปรตเหล่านั้นว่า หลังจากเวลาผ่านไปนานแสนนานจะได้รับส่วนบุญจากการทำบุญของพระเจ้าพิมพิสาร

แต่เมื่อพระเจ้าพิมพิสารได้ทำบุญ แต่ไม่ได้อุทิศส่วนกุศล เปรตเหล่านั้นจึงไม่ได้รับส่วนบุญ และได้มาร้องขอส่วนบุญ พระศาสดาทรงรับสั่งให้พระเจ้าพิมพิสารถวายทานและกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศล ด้วยการตั้งจิตภาวนาว่า

อิทัง เม ญาตีนัง โหตุ

ขอผลแห่งบุญนี้จงมีแก่ญาติ ๆ ทั้งหลาย

สุขิตา โหนตุ ญาตะโย

ขอให้ญาติ ๆ ทั้งหลาย เป็นผู้มีความสุขเถิด

พระเจ้าพิมพิสารถวายอาหาร ทำให้ญาติ ๆ พ้นจากความหิวโหย ถวายผ้าจีวร ทำให้ญาติ ๆ มีเสื้อผ้าอันวิจิตรสวมใส่ ถวายกุฏิวิหาร ทำให้ญาติ ๆ มีวิมานเป็นที่อยู่อาศัย พ้นจากความเป็นเปรต ไปเป็นเทวดาในทันที

ด้วยเรื่องนี้เองจึงมีคำกล่าวว่า "ทำบุญอย่าลืมอธิษฐาน ทำทานอย่าลืมกรวดน้ำ" มิเช่นนั้น ญาติ ๆ มาทวงส่วนบุญไม่รู้ด้วยครับ

flash back กลับมาสมัยปัจจุบัน การกรวดน้ำที่เราคุ้นเคยกันคือหลังจากทำบุญแล้ว พระจะให้กรวดน้ำ โดยสวดมนต์บทหนึ่ง ที่เรียกว่าอนุโมทนาวิธี คือ บท ยะถา วาริวะหา ปูรา ปะริปูเรนติ สาคะรัง เป็นต้น

แปลว่าอย่างนี้ครับ

ยะถา วาริวะหา ปูรา ปะริปูเรนติ สาคะรัง
ห้วงน้ำที่เต็มย่อมยังสมุทรสาครให้บริบูรณ์ได้ ฉันใด

เอวะเมวะ อิโต ทินนัง เปตานัง อุปะกัปปะติ
ทานที่ท่านอุทิศให้แล้วแต่โลกนี้,
ย่อมสำเร็จประโยชน์แก่ผู้ที่ละโลกนี้ไปแล้วได้ ฉันนั้น.

อิจฉิตัง ปัตถิตัง ตุมหัง
ขออิฏฐผลที่ท่านปรารถนาแล้วตั้งใจแล้ว

ขิปปะเมวะ สะมิชฌะตุ
จงสำเร็จโดยฉับพลัน

สัพเพ ปูเรนตุ สังกัปปา
ขอความดำริทั้งปวงจงเต็มที่

จันโท ปัณณะระโส ยะถา
เหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ

มะณิ โชติระโส ยะถา
เหมือนแก้วมณีอันสว่างไสวควรยินดี ฯ

ในการปฏิบัติให้ถูกต้อง คือเริ่มรินน้ำ เมื่อพระท่านขึ้น ยะถา และรินน้ำให้หมดทันทีเมื่อ ถึง มะณิ โชติระโส ยะถา ไม่ต้องเอานิ้วรองน้ำ ปล่อยให้ไหลเป็นสายระริน ระริน พยายามให้สายน้ำขาดน้อยที่สุด ( ขาดบ้างก็ไม่เป็นไร ) ที่สำคัญคือการอธิษฐาน ตั้งใจอุทิศส่วนกุศล เน้นเลยครับ อย่าสักแต่ว่ารินน้ำ ต้องตั้งใจด้วย ใจเป็นประธาน เป็นหัวหน้า จะถึงหรือไม่อยู่ที่ใจนี่เอง

จบบทยะถา พระจะเริ่มบทให้พรว่า สัพพีติโย วิวัชชันตุ เป็นต้นแปลรวมเลยแล้วกัน แปลว่า

"ความจัญไรทั้งปวงจงบำราศไป   โรคทั้งปวงของท่านจงหาย  อันตรายทั้งปวง จงอย่ามีแก่ท่านท่านจงเป็นผู้มีความสุข มีอายุยืน  ธรรม 4 ประการ คือ  อายุ  วรรณะ  สุขะ  พละ  ย่อมเจริญแก่บุคคลผู้มีปกติไหว้กราบ  มีปกติอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่เป็นนิตย์"

ตอนนี้ให้พนมมือรับพรไปจนจบ บทเหล่านี้สำหรับคนเป็น จำไว้ว่า "ยะถาให้ผี สัพพีให้คน" ก็ได้ จำอย่างนี้ง่ายดี

สรุปเลยว่า ทุกอย่างขึ้นอยู่กับใจ ถ้าทำบุญกับพระ แล้วพระท่าน ยะถาฯ สัพพีฯ ให้ ก็ใช้ได้ ถ้าทำบุญอื่น ๆ ไม่ได้ทำกับพระ หรือว่า พระท่านไม่ได้ ยะถาฯ สัพพีฯ ( เช่นใส่บาตร ท่านเวลาไม่พอหรอกครับ ) ก็ให้ใช้วิธีพระเจ้าพิมพิสาร

อ่านจบแล้ว ๓ ตอน ทำบุญ อุทิศส่วนกุศลกันเป็นเรียบร้อยแล้วนะครับ

ย้อนกลับมาที่คำถามต้นเหตุของซีรี่ย์ทำบุญ อุทิศส่วนกุศล ที่ว่า  "วันนี้นะคะ ไปทำสังฆทานมา แต่ด้วยความที่ข้างวัดก็เปิดเพลงเสียดัง พระท่านก็ชราแล้ว เสียงค่อนข้างเบา ฟังไม่ค่อยถนัดค่ะ เลยดำน้ำมั่วไปหลายคำ บุญจะไปถึงเจ้ากรรมนายเวรไหมคะนี่" ขอตอบด้วยการถามกลับว่า "ขณะที่ทำบุญและอุทิศส่วนกุศลนั้นเอง ถ้าตัดรายละเอียดปลีกย่อยออกทั้งหมด ดูเฉพาะใจอย่างเดียว ใจเป็นบุญไหม ? และตั้งใจอุทิศส่วนบุญนั้นไหม ?" ตอบตัวเองดูครับ

บุญรักษาครับ