สายลมแห่งปัญญา

ข่าวดังน่าดู กับเด็ก ม.๖ ที่ฆ่าคนขับรถ Taxi สารภาพว่าเลียนแบบมาจากเกมส์
ที่ชื่อว่า GTA (Grand Theft Auto ) ผลก็คือ มีหลาย ๆ ฝ่าย หลาย ๆ หน่วยงาน มี
ความเคลื่อนไหวคึกคัก อย่างเช่น ตำรวจ ออกกวาดล้างแผ่น GTA เป็นต้น

 

จิตใจของมนุษย์ เป็นสิ่งที่แปลกประหลาด น่ามหัศจรรย์มาก คุณสมบัติอย่างหนึ่ง
ของจิต คือการสั่งสม การกระทำ หรือ กรรม ที่ทำบ่อย ๆ ทำจนชิน ที่ทางพระเรียก
ว่า อาจิณณกรรม  อย่างเช่น จอมยุทธทั้งหลาย ที่ฝึกเพลงดาบ เพลงกระบี่ ต้องฝึก
บ่อย ๆ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก  หรือ ทหารหน่วยรบพิเศษ ที่ต้องฝึกการต่อสู้ด้วยมือเปล่า ก็
ต้องฝึกซ้ำ ๆ เพื่อให้กระบวนท่า เพลงดาบ ฝังแน่นลงในจิต บางคนก็ใช้สำนวนว่า
ความจำในกล้ามเนื้อ  เพราะว่าเมื่อต้องนำออกมาใช้ ร่างกายแทบจะเรียกได้ว่า
ขยับไปเองโดยไม่ต้องคิด  จริง ๆ ไม่ใช่ความจำในกล้ามเนื้อ แต่ว่า เป็นการประทับ
รอยลงในจิตของเรานี่เอง จิตของนักสู้ที่สั่งสมกระบวนท่าเพลงดาบต่าง ๆ ไว้อย่าง
แน่นหนา เป็นตัวสั่งให้ร่างกายขยับไปตามนั้น

 

การสั่งสมของจิตนั้น เรียกว่าสั่งสมกันข้ามภพ ข้ามชาติ กันเลยทีเดียว อย่างที่เรียก
ว่าอุปนิสัย  ซึ่งแม้จะบรรลุธรรมชั้นสูงสุดเป็นพระอรหันต์แล้วก็ตาม ก็ไม่อาจละ
อุปนิสัยได้ง่ายนัก เช่น พระปิลินทวัจฉเถระ ท่านมักเรียกใคร ๆ ว่า แน่ะ เจ้าคนถ่อย
ไปไหนเจอใครก็เรียกอย่างนั้น จนมีพระภิกษุพากันไปกราบทูลพระพุทธเจ้า พระ
พุทธเจ้าเราแทนที่จะทรงติเตียนท่านปิลินทวัจฉะ แต่พระองค์ทรงตรัสว่า "ภิกษุ
ทั้งหลาย พวกเธออย่าได้ถือโทษโกรธปิลินทวัจฉะเลย ท่านมิได้มีความโกรธแค้น
ในตัวของพวกเธอทั้งหลายเลย แต่ที่ท่านมักเรียกพวกเธอว่า วสละ ( แปลว่า แน่ะ
เจ้าคนถ่อย ) นั้นเป็นเพราะในอดีตชาติย้อนหลังไป ๕๐๐ ชาติ ท่านมักกล่าวอย่าง
นั้นมาตลอดกาลช้านาน คำนั้นจึงเป็นอุปนิสัยที่ติดตัวท่านมาแต่อดีตชาติ"

 

เห็นไหมครับว่าจิตของคนเรานั้นมหัศจรรย์ขนาดไหน แม้ท่านปิลิทวัจฉะ ผู้เป็น
พระอรหันต์ ยังมีอุปนิสัยเก่าที่สะสมในจิตมาเป็นเรื่องให้เราได้ศึกษากันเลย แล้ว
นับประสาอะไรกับเด็กคนที่ก่อเรื่องขึ้น  เด็กธรรมดา ๆ แต่สั่งสมความรุนแรงไว้
เพราะการเล่นเกมส์ที่ไม่เหมาะสมกับเด็ก ๆ อย่าง GTA เกมส์ที่มีแต่การปล้น ฆ่า
และข่มขืน เด็กไม่เหมือนกับผู้ใหญ่ ตรงที่วุฒิภาวะ เด็กยังแยกไม่ออกว่า โลกเสมือน
จริง กับโลกจริง ๆ นั้น เป็นคนละเรื่อง ในเกมส์ ตายแล้วก็ฟื้น ตายได้หลายหน
ตายหมด Game Over ยัง Continue ได้ ถ้าเราฆ่าใครในเกมส์ แล้วย้อนกลับมาเล่น
อีก ตัวนั้นก็กลับมาอีก เพราะอย่างนี้เด็ก ๆ จึงเห็นว่าการฆ่าแกงกัน เป็นเรื่องเล่น
ตายไปก็กด Continue เดี๋ยวก็ฟื้นขึ้นมาใหม่  แล้วแถมเป้าหมายของเกมส์ยังน่ากลัว
อย่างเช่น ต้องฆ่าให้ได้มากที่สุด ต้องขโมยสิ่งของตามใบสั่ง ถ้าทำได้ จะได้เลื่อน
Level   ตรงกันข้ามกับโลกจริง ๆ ที่ ฆ่าสัตว์แม้แต่มดตัวแดง แมลงตัวน้อย ก็เป็น
การผิดศีลแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการฆ่าคนเลยด้วยซ้ำ

 

การกำหนดอายุของผู้เล่นนั้นเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง ผู้ใหญ่เล่น GTA ยังพอแยกได้
ว่าเป็นเกมส์นะ ไม่ใช่เรื่องจริง แต่เป็นที่รู้ ๆ อยู่ว่า การบังคับใช้กฎ หรือระเบียบใด ๆ
ในประเทศเรานั้น ยังไม่สามารถทำได้ ตั้งกฎมาแล้วก็แหกกฎไป จนมีคำกล่าวติด
ตลกว่า "กฎมีไว้แหก" อย่าว่าแต่เด็ก ผู้ใหญ่ก็ชอบแหกกฎ ถ้าไม่มีใครแหกกฎ ศาลก็
ไม่ต้องมี ตำรวจก็ไม่ต้องมี จริงหรือไม่ครับ

 

กลับมาที่เรื่องของเรา เด็กเลียนแบบเกมส์นี่ ถ้าจะแก้ต้องช่วยกันทุกฝ่ายครับ จะให้
ครอบครัว โรงเรียน ตำรวจ ฯลฯ ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำงานอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้  ไม่ต้องทำ
อะไรที่มากไปกว่าปกติหรอกครับ แค่ทุกฝ่ายทำหน้าที่ของตนให้ดีก็พอแล้ว
พ่อแม่ทำหน้าที่ของพ่อแม่ ๕ อย่าง ที่พระพุทธเจ้าทรงสอนไว้ คือ ห้ามมิให้ทำชั่ว
ให้ตั้งอยู่ในความดี ให้ศึกษาศิลปวิทยา หาคู่ครองที่สมควรให้ มอบทรัพย์ให้ในเวลา
ที่เหมาะสม  ครูมีหน้าที่ ๕ อย่าง แนะนำดี ให้เรียนดี บอกศิลปะให้สิ้นเชิงไม่ปิดบัง
อำพราง ยกย่องให้ปรากฏในเพื่อนฝูง ทำความป้องกันในทิศทั้งหลาย ( ช่วยให้ไปที่
ไหนก็ไม่ลำบากเช่น ฝากฝังกับผู้อื่นว่านี่เป็นศิษย์ของตน ) ตำรวจ มีหน้าที่บังคับใช้
กฎหมาย ป้องกัน และปราบปรามผู้กระทำผิด อย่างนี้เป็นต้น

 

พ่อแม่ถ้าทำหน้าที่ไม่ครบ เช่น มอบทรัพย์ให้อย่างเดียว ไม่สอนให้รู้ดี รู้ชั่ว ครูก็สอน
แต่วิชาการอย่างเดียว ไม่แนะนำดี ตำรวจละเว้นไม่จับคนทำผิด  ฯลฯ อย่างนี้ เด็ก ๆ
ถึงได้มีสภาพอย่างทุกวันนี้  จะไปโทษเด็กไม่ได้ เพราะเด็กเหมือนผ้าขาว รอรับสีย้อม
ผู้ใหญ่เหมือนกับผ้าที่ย้อมแล้ว แถมย้อมด้วยสีที่ตกได้ด้วย  ผ้าขาว กับ ผ้าสี อยู่ด้วยกัน
แน่นอนว่าผ้าสี ต้องทำสีตกใส่ผ้าขาวแน่  ถ้าสีสวย ก็ดีไป แต่ถ้าเป็นสีที่ไม่สวย ผ้าขาว
ก็พลอยไม่สวยไปด้วย   ผู้ใหญ่ทั้งหลายครับ มาทำให้ตัวเองเป็นผ้าสีสวยกันดีกว่า
หรือถ้าให้ดีสุด ๆ ทำตัวให้เป็นผ้าขาว อย่างพระอรหันต์ไปเลยยิ่งดีที่สุด

 

และอย่างที่จั่วหัวไว้ว่า  คิดถึงไม้เรียว  ไม้เรียว เป็นอุปกรณ์สอนเรื่องกรรม และ ผล
ของกรรม ได้อย่างชนิดที่ทันตาเห็นที่สุด สอนเรื่อง หิริ ความละอายที่จะทำความชั่ว
และโอตตัปปะ ความเกรงกลัวผลของบาป ได้อย่างน่าทึ่ง  ทำผิดต้องถูกตี ตียิ่งเจ็บ
ก็ยิ่งจำ  เว้นจากไม้เรียวไป เด็กสมัยนี้สอนเรื่องกฎแห่งกรรมยาก  สมัยก่อนเด็ก ๆ
ทำผิด ถูกตี ถูกเฆี่ยน จากโรงเรียน กลับไปฟ้องที่บ้าน ต้องถูกที่บ้านซ้ำอีก  แต่เดี๋ยว
นี้ตีนิดตีหน่อยทางบ้านกลับฟ้องร้องดำเนินคดีกับโรงเรียน คิดแล้วเศร้าแทนคุณครู

ถ้านำไม้เรียวกลับมาได้ อะไร ๆ คงดีขึ้น หรือลืมประโยคที่ว่า "ไม้เรียวสร้างคนเป็น
คนดี" กันไปหมดแล้ว

บุญรักษาครับ